Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Βούρλα, ένα τεράστιο δημόσιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και φρουρούσε η αστυνομία

photo
Οι πελάτες και το ψώνισμα, τι ήταν το μπανιστήρι, πώς αντιμετώπιζαν οι πόρνες τις θεούσες, σε τι χρησίμευε η σφυρίχτρα, ουσίες, οινοπνεύματα, η τραγική ιστορία του Ανέστη Δελιά με την Κούλα τη Σκουλαρικού και προσωπικές ιστορίες γυναικών των Βούρλων
Η πελάτες και το ψώνισμα
Τα Βούρλα ήταν ανοιχτά για τους πελάτες από το πρωί που άνοιγε η πορτάρα, μέχρι τη νύχτα που ξανάκλεινε. Σύμφωνα με την αστυνομική διάταξη τη χειμερινή περίοδο (από Σεπτέμβρη μέχρι Απρίλη) τα Βούρλα έκλειναν στις 11 το βράδυ και τη θερινή στις 12. Ένα κουδούνι ειδοποιούσε δέκα λεπτά πριν και ξαναχτυπούσε δέκα λεπτά μετά. Οι πελάτες έπρεπε να τα μαζέψουν και να φύγουν. Οι κοπέλες τηρούσαν το ωράριο, γιατί η παράβαση σήμαινε τιμωρία.
Μερικοί αγαπητικοί διανυκτέρευαν στο δωμάτιο της αγαπητικιάς τους. Σοβαρή παράβαση, αλλά καμία από τις άλλες γυναίκες δεν κάρφωνε.
Η είσοδος στους ανήλικους κάτω των 18 απαγορευόταν. Επίσης και σε όσους εμφανώς έπασχαν από αφροδίσιο. Οι υπόλοιποι υποβάλλονταν σε ιατρική εξέταση. Τουλάχιστον έτσι όριζε ο κανονισμός.
Οι πελάτες πήγαιναν κατευθείαν στην κάμαρα της πόρνης της προτίμησής τους και χτυπούσαν την πόρτα. Αν είχε άλλον πελάτη μέσα, η κοπέλα φώναζε: «Άλλος είναι μέσα!».
Μία κουφή πόρνη είχε κρεμάσει έξω από την πόρτα της ένα ρόπαλο, για να χτυπάνε οι πελάτες δυνατά και να τους ακούει.



Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Βίκυ Μοσχολιού, 16 Αυγούστου 2005

«ΤΑ…ΟΥΛΑ ΣΟΥ !».- Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Πρωτοποριακά, αισθαντικά, Ιωνικά, μας…μαθήτευσε μουσικά με τις νωχελικές μελωδίες της η…Σμύρνη, η…γιαγιά μας!.
 Και ενώ για τις «διασκεδαστικές ανάγκες» του περισσότερου κόσμου ηχούσαν στην «παινεμένη πόλη!» τα πάντα,ακόμα και κοντσέρτα με καββαλαρίες και βάλς με χορούς του Μπράμς και σερενάτες, κάποιοι …έστριψαν και…αγκάλιασαν την αλήθεια, την παράδοση.

Μια αλήθεια ενός άλλου κόσμου, του απλού, τη λαϊκή αλήθεια. Και την αποτύπωσαν μουσικά-συνθετικά βασισμένοι σε ακούσματα μέσω-καπαδοκκικά, αραβικά, βαθειά ανατολίτικα, βυζαντινά, πατήματα που υστερότερα κάποιοι στο ρεμπέτικο, τα ονόμασαν …δρόμους.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΟΥΑΝΑΚΟΣ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ, ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΚΤΗΣ

https://i.ytimg.com/vi/IdCgk3w5ZDc/maxresdefault.jpg
14 Αυγούστου 1925 - 17 Δεκεμβρίου 1974
Ο Σταύρος Τζουανάκος γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1925 στον Πειραιά. Κατά τον Τάσο Σχορέλη γεννήθηκε το 1921, όμως η πληροφορία αυτή δεν είναι σωστή.
Κατάγεται από φτωχή οικογένεια και είναι γόνος του Μανιάτη Θανάση και της Κυπαρισσιώτισσας Ελένης Γεωργακοπούλου.
Ο Σταύρος Τζουανάκος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωμένου δημιουργού. Τη χρονική περίοδο από το 1948 έως και το 1964 πρόσφερε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι περίπου 140 όμορφα τραγούδια (δικά του και άλλων δημιουργών) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Είναι αναμφίβολα σημαντικός συνθέτης του Ρεμπέτικου και εκφραστικότατος τραγουδιστής του.
Ανήκει στην τελευταία «φουρνιά» των δημιουργών του νεώτερου ρεμπέτικου τραγουδιού (1940 - 1955) και θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ο τελευταίος των «Μοϊκανών»-Ρεμπετών σαν συνθέτης και στιχουργός.
Αποτελεί σοβαρό κεφάλαιο για το Ρεμπέτικο Τραγούδι, που είναι άγνωστο τι διαστάσεις θα είχε πάρει το έργο του αν δεν έφευγε τόσο νέος από τη ζωή. Μάλλον δεν πρόλαβε να δώσει στο έργο του την πλήρη διάστασή του από άποψη όγκου και ποικιλίας. Η ποιότητά του όμως, στις υπάρχουσες δημιουργίες του, είναι αναμφίβολα δεδομένη.
- Η φωνή του ήταν υπέροχη, με τεράστιες δυνατότητες και σαν πρώτη και σαν δεύτερη. Γνήσια ρεμπέτικη, φωνάρα, εκφραστική και νταλγκαδιάρικη. Την ακούς και σε «πειράζει» στην καρδιά, «φτιάχνεσαι» ......

«Η…ΛΟΥΛΟΥ»» και «Η…ΒΑΡΒΑΡΑ»!... Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

                            
Στα   1934  ο  Μάρκος  είναι  29 χρονών. Πρωταρχίζει τότε και  η κυκλοφορία  των  τραγουδιών  του, καθώς  και  άλλων δημιουργών.

Στα 1936 η δικτατορία  του Μεταξά, συνεπικουρούμενη από τάσεις συντηρητικών κύκλων απαγορεύει «κάθε δημιουργία, κάθε εκφορά αυτών  των …ανήθικων   ασμάτων  που  αποκαλούνται   ρεμπέτικα».

Αρχίζει η στυγνή λογοκρισία.  Λογοκρίνεται  ακόμα  και η Αντιγόνη του Σοφοκλή! « Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» του Στρ.Μυριβήλη κατασυκοφαντείται και εντέλει απαγορεύεται.
Τα ρεμπέτικα θα τους ξέφευγαν; Εξαναγκασμός σε σιωπή, ένα αδυσώπητο κυνήγι «σ΄αυτά τα  επικίνδυνα  άσματα, προϊόντα του δρόμου, του περιθωρίου».

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΣΤΗΣ ΜΑΣΤΟΥΡΑΣ ΤΟ ΣΚΟΠΟ… ΤΑ AΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ «ΧΑΣΙΚΛΙΔΙΚΑ» ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ -
Πηγή zenithmag.wordpress.com
«Ζούλα σε μια βάρκα μπήκα
και στη σπηλιά του Δράκου βγήκα
Βλέπω τρεις μαστουρωμένοι
και στην άμμο ξαπλωμένοι.
Ήταν ο Μπάτης και ο Αρτέμης
και ο Στράτος ο τεμπέλης
Βρε συ Στράτο, βρε συ Στράτο
φιάξε αργιλέ αφράτο
να φουμάρει το Μπατάκι
που είναι χρόνια ντερβισάκι
να φουμάρει και ο Αρτέμης
που πάει και μας φέρνει
Μας φέρνει μαύρο από την Πόλη
και μαστούρια είμαστε όλοι
τουμπεκί απ’ την Περσία
πίνει ο μάγκας με ησυχία»…

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Στα στενά που περπάτησε ο Μάρκος...

Για δεύτερη φορά πραγματοποιείται φέτος, από τις 30 Αυγούστου μέχρι και τις 3 Σεπτεμβρίου, το Φεστιβάλ Ρεμπέτικου στην Σύρο, τείνοντας έτσι να μετατραπεί σε θεσμό. 

Το Φεστιβάλ Ρεμπέτικου διοργανώνεται από τον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης και έχει τον υπότιτλο «Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη», τιμώντας έτσι τον κατά τεκμήριο σημαντικότερο από τους αυθεντικούς δημιουργούς του ιδιώματος που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λαϊκής μουσικής μας και ο οποίος γεννήθηκε στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων.

Έτσι, για ένα πενταήμερο σχεδόν όλες οι γειτονιές του μεγάλου λιμανιού της Ερμούπολης -σε χώρους που ξεκινούν από το Θέατρο Απόλλων και την έπαυλη Τσιροπινά και φτάνουν μέχρι την πηγή του Αγίου Αθανασίου και την Πιάτσα της Άνω Σύρου - θα φιλοξενήσουν φυσικά πολλές συναυλίες ρεμπέτικου, αλλά ταυτόχρονα και αρκετές παράλληλες εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, σεμινάρια και έκθεση λαϊκών και παραδοσιακών οργάνων.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Ιωάννα Γεωργακοπούλου..

IOANNA_GEORGAKOPOULOU.jpg
Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών σαν σήμερα, την Τρίτη 7 Αυγούστου 2007

Γεννήθηκε στα 1920 στον Πύργο της Ηλείας. Μόλις δύο χρονών χάνει τον πατέρα της. Στη συνέχεια η οικογένειά της μετακομίζει στην Αθήνα (στα Θυμαράκια επί της Λιοσίων ήταν το σπίτι τους), όπου η μητέρα της Ελευθερία, δουλεύοντας ως παραδουλεύτρα, τους εξασφαλίσει το καθημερινό φαγητό.

Από οκτώ χρονών η Ιωάννα συμμετέχει στη χορωδία της ενορίας του Αγίου Παύλου, όπου την ανακαλύπτει αργότερα η τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου που εργαζόταν τότε στη «Μάντρα του Αττίκ».

«Η ηλικία σου είναι μικρή, αλλά η φωνή σου μεγάλη! Δεν κάνεις όμως για ελαφρά τραγούδια. Θα μπορούσες θαυμάσια να τραγουδήσεις λαϊκά. Εκεί πιστεύω πως θα κάνεις θαύματα», της είχε πει η Λυκιαρδοπούλου, μόλις την πρωτοάκουσε.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Μαριώ Κωνσταντινίδου (ΜΑΡΙΩ)

afigisizois.wordpress.com

Μαριώ Κωνσταντινίδου -  Ρεμπέτικη ιστορία
 Oι Τimes την παρομοίασαν με την Μπέτυ Σμιθ, η Telegram με την Έντιθ Πιαφ και ο ελληνικός τύπος με «Καθιστή Τίνα Τάρνερ της Ελλάδας». Η Μαριώ από την άλλη, δεν φαίνεται να πολυδίνει σημασία: «Ψευδεπίγραφα όλα» λέει. Τέλος πάντων, ο δίσκος «50 χρόνια Μαριώ» καταφτάνει σύντομα, χωρίς επιγραφές, να αποδείξει ότι στις φλέβες της δεν κυλά αίμα πλέον…  αλλά το ρεμπέτικο και λαικό τραγούδι.

Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου (ένα μήνα πριν την απελευθέρωση) του 1945 στη Θεσσαλονίκη από μητέρα μικρασιάτισσα και πατέρα «Καθαρόαιμο Μακεδόνα» όπως λέει η ίδια. Πρωτότοκη, με μια μικρότερη αδελφή και δύο αγόρια που μεγάλωσαν «δίπλα στη διεθνή έκθεση στην Κάτω Αγία φωτεινή. Ήταν απέναντι από το πάρκο. Ζεστά πράγματα, ανθρώπινα…» όπως θυμάται.

Ο πατέρας της μουσικός, έπαιζε ντραμς «Τζαζμπανίστες τους έλεγαν τότε» και στην ηλικία των 7 ετών πήγε στο κρατικό ωδείο να μάθει πιάνο χωρίς να τελειώσει τα μαθήματα λόγω οικονομικών δυσκολιών, καταφέρνοντας όμως  να μάθει ακορντεόν.

Γιάννης Παπαϊωάννου, 3 Αυγούστου 1972...(vid)

papaioannou.jpg
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου αποτελεί μια πολυδιάστατη μουσική προσωπικότητα στον χώρο του αστικού λαϊκού τραγουδιού με συνεισφορά σε επίπεδο συνθέτη-στιχουργού και τραγουδιστή-οργανοπαίχτη.

Αποτελεί μέρος της νεότερης μουσικής γενιάς του λαϊκού όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Απόστολος Χατζηχρήστος. Γεννήθηκε στην Κίο της ελληνικής Προποντίδος από τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου, από την νότια Αττάλεια, και τη Χρυσή Βονομπάρτη, από την Κίο.
Το ξεκίνημα της ζωής του η οικογένεια Παπαϊωάννου βίωσε σε άνετα οικονομικό περιβάλλον, με τον πατέρα του να δουλεύει ως καμαρότος σε πλοίο της γραμμής Πόλη-Μουδανιά-Κίος.
Όμως το κλίμα αυτό διαταράχτηκε με την φυλάκιση του πατέρα του στις φυλακές της Προύσας της Τουρκίας. Κατά το διάστημα της προφυλάκισης του ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας, με αποτέλεσμα να πεθάνει λίγο μετά την αθώωση και την αποφυλάκιση του.
Το γεγονός αυτό άφησε τον Γιάννη Παπαϊωάννου ορφανό από την ηλικία των οκτώ χρονών. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω με τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής, αναγκάζοντας τον Γιάννη Παπαϊωάννου με την υπόλοιπη οικογένειά του να μεταβούν αρχικά στην Σαμοθράκη.

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

« ΟΙ…ΑΛΜΠΑΝΗΔΕΣ του ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ!». [Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος]

Και ξαφνικά,γέμισε ο κόσμος από…τάχα μου…«μερακλήδες» περιεργους ευκαιριακούς μουσικοασχολούμενους…αλχημιστές!. Γέμισε ο κόσμος από μουσικά…παγανιστικά…ξεκούδουνα!. Γέμισε ο κόσμος από τυχοδιώκτες,συλητές…χειρουργούς,αυθάδεις κομπογιαννίτες,σκυλευτές του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού.

Γέμισε ο κόσμος από…όψιμους ρεμπετολόγους,ρεμπετοεπαίοντες και ρεμπετοεκφραστές για το πιο γνήσιο μουσικό κεφάλαιο του μουσικού μας πολιτισμού. Κάποιους  επιφανειακά …μισογνώστες του είδους,που δεν σέβονται τίποτα και που καιροσκοπικά, επιπόλαια και…κουτσουρεμμένα καυχώνται πως το…υπηρετούν και το τιμούν.

Το ρεμπέτικο δεν είναι μόδα. Δεν είναι κουλτούρα για επιδειξιομανείς,δήθεν γνωστικούς. Είναι φιλοσοφία. Είναι τρόπος ζωής,με χρώμα ανεξίτηλα ταξικό,επαναστατικό και…πολιτιστικά κινηματικό!.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Με Βασίλη Τσιτσάνη άρχισε το 1936 την καριέρα της στο τραγούδι, η Αυλωνίτισσα ερμηνεύτρια Γεωργία Μηττάκη.

Με ένα τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη το 1936, σε στίχους Δημήτρη Περδικόπουλου, άρχισε την καριέρα της η Αυλωνίτισσα ερμηνεύτρια, Γεωργία Μηττάκη.
Ήταν το τραγούδι με τίτλο, "Σ΄ ένα τεκέ μπουκάρανε". Εδώ, ο Τσιτσάνης τραγουδά μαζί με την ερμηνεύτρια:
Και η Γεωργία η τρανή με κέφι και μεράκι,
σαμπαχαδάκι έλεγε με φίνο μπουζουκάκι.
Στο ίδιο τραγούδι ο Τσιτσάνης, λέει: Γειά σου, Γεωργία μερακλού.
Η ερμηνεύτρια τραγούδησε διάφορα είδη τραγουδιού, ρεμπέτικα, σμυρναίϊκα, λαϊκά, παραδοσιακά, δημοτικά, και τραγούδια μεταξύ άλλων, των συνθετών Βασίλη Τσιτσάνη, Παναγιώτη Τούντα, Σπύρου Περιστέρη, Στέλιου Παντελίδη, Κώστα Σκαρβέλη.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ

markos_vamvakaris.jpg
Γράφει ο Θανάσης Θ. Νιάρχος
Δεν μπορεί να παραμείνει ασχολίαστο ένα γεγονός έστω κι αν πρόκειται για σύμπτωση, έστω κι αν αφορά φίλους αγαπημένους που πρόκειται να την υλοποιήσουν. 
Εννοούμε το ανέβασμα τον ερχόμενο χειμώνα, σε τρία διαφορετικά θέατρα, έργων που αναφέρονται στη ζωή του Μάρκου Βαμβακάρη, του Γιώργου Ζαμπέτα και του Στέλιου Καζαντζίδη. Με όλη την αξία τους, το εκτόπισμά τους στην καλλιτεχνική ζωή φαίνεται να μονοπωλεί, για δεκαετίες ολόκληρες πια, έναν πολιτισμό που πιστώνεται όμως στο σύνολό του με απείρως σημαντικότερες φυσιογνωμίες. Αν τώρα οι τρεις αυτοί καλλιτέχνες έτυχε να γίνουν ιδιαίτερα δημοφιλείς γιατί, πέραν της μουσικής τους αξίας - την πολύ μεγάλη, θέλετε;
Την πολύ μεγάλη - έστερξε να καλλιεργηθεί γύρω από τον καθένα τους μια μυθολογία όσον αφορά την προσωπική του ζωή, δεν είναι λόγος αυτός για να αναπαράγονται στο διηνεκές η φτώχεια του Βαμβακάρη, το καβουράκι του Ζαμπέτα και η μητέρα του Καζαντζίδη, η κυρα-Γεσθημανή.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

«Ο ΩΡΩΠΟΣ»,«ΟΙ ΠΟΝΤΙΚΟΙ…ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ!» και η «ΙΣΤΟΡΙΑ!».

Παλιές Φυλακές Σκάλας Ωρωπού

Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος Από τα «Δίστιχα του μάγκα» του Θανάση Μανέττα και του Σπαχάνη,με ασύντακτη,αυθαίρετη στιχουργική που αποτέλεσαν την πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στην Ελλάδα,κάποιοι άλλοι στον Πειραιά έφθασαν και με έναν …πήδο,όσα έπαιζαν,όσα τραγουδούσαν για πάρτη τους,άρχισαν κι’ αυτοί να τα γραμμοφωνούν.

Η διαφορά πως στα τραγούδια τους αποτυπώθηκε βαθιά χαραγμένη η ρεπορταζιακή χρειά. Κάθε τραγούδι,συμπυκνωμένη μια ιστορία,ένα βίωμα,ένα γεγονός,όπως κυρίως οι δημιουργοί του Πειραιώτικου ρεμπέτικου το κατέγραψαν και το εξέφρασαν. Γι’αυτό και το 80% των τραγουδιών της
«Τετράδας» είναι απόλυτα χρονογραφικά.

Next page